Strona Główna -> Lądek-Zdrój -> Historia -> Średniowieczny kataklizm

  Średniowieczny kataklizm

Już w połowie XIII wieku, gdy tę część Europy dotknął wojenny kataklizm związany z wielkim najazdem Tatarów w średniowiecznych księgach odnotowano, że w Lądku praktykowano leczenie termalne. Po zwycięskiej bitwie pod Legnicą 9 kwietnia 1241 roku wojska tatarskie ruszyły na Węgry i po drodze zniszczyły szereg miejscowości, w tym też Lądek. Anonimowy autor pisze o tym  w wierszu na początku siedemnastego wieku, podając informacje o zniszczeniu urządzeń kąpielowych. Utwór wydany w języku niemieckim w 1683 roku, spłonął podczas innego kataklizmu, wielkiego pożaru w roku 1739, gdy płomienie strawiły całe miejskie archiwum.

Innym wiarygodnym źródłem informacji jest  kronika Śląska z 1625 roku,  w której pojawiła się  wzmianka na temat wojennych zniszczeń w Lądku. W obu tych pisanych dokumentach zawarta jest również informacja o zrujnowaniu zdroju w kolejnych  latach 1428-1431w okresie wojen husyckich.

W 1453 r. Hrabstwo Kłodzkie przeszło we władanie namiestnika króla czeskiego księcia Jerzego Podiebradckiego, którego spadkobiercy, bracia Albert, Jerzy i Karol Podiebradowie zainteresowali się walorami zdrojowymi Lądka. Pod koniec piętnastego stulecia odnowili i rozbudowali zarówno termę, jak i zaplecze lecznicze. Przy źródle ufundowali kaplicę pod wezwaniem świętego Jerzego, a ujęcie wody też otrzymało imię tego świętego. W 1498 roku sprowadzono do Lądka doktora Konrada z Bergu, który po raz pierwszy dokonał analizy chemicznej wody.

 Karol Podiebrad

 Epitafium Jerzego Podiebrada











Copyright © 2013 Uzdrowisko Lądek-Długopole S.A. Wszelkie prawa zastrzeżone