Loading...

Witamy na naszej stronie internetowej. Niestety, Twoja wyszukiwarka nie spełnia wymogów współczesnego kodowania. Zaktualizuj swoją wyszukiwarkę lub pobierz inną:

  1. Google Chrome pobierz
  2. Firefox pobierz
plende
Kontrast: A A
Czcionka: A A+ A++
Początki Długopola

Pierwsze wzmianki o Długopolu pochodzą z XIV wieku. Na terenie dzisiejszego uzdrowiska, prawdopodobnie u wylotu Bukowej Doliny znajdował się młyn, własność rodziny von Glubos.

W 1563 roku wrocławscy przedsiębiorcy zaczęli eksploatację ałunu (kruchego minerału występującego w formie skupień ziarnistych lub nacieków o właściwościach ściągajaco-aseptycznych) w sztolni pod nazwą „Gab Gottes” („Stąpanie Boga”) należącej wrocławskiego domu handlowego. Kopalnie zamknięto po niespełna trzydziestu latach. Kolejną ważną datą w historii miejscowości było powstanie chłopów z Długopola i okolicznych wiosek pod Bystrzycą krwawo stłumione przez Lisowczyków 5 czerwca 1622 roku.

Źródło Emilia

W 1648 roku zaobserwowano w nieużywanej sztolni dziwne zjawiska. Najpierw pojawił się tajemniczy gaz (był to dwutlenek węgla – CO2) po czym nastąpił intensywny wypływ wody z głębokości 14-20 metrów. Miejscowa ludność szybko zorientowała się, że gazowana wodę można wykorzystywać do picia i kąpieli oraz do sporządzania musującego napoju z winem i cukrem. W ten sposób zaczyna się historia długopolskiego uzdrowiska.

W 1762 roku miejscowy i przedsiębiorczy młynarz Wolf ustawia drewniane koryto dla ujęcia wody a w pobliskim domu kadź do kąpieli. Widzi bowiem, że na oferowaniu kąpieli poprawiających zdrowie może zarobić równie dobrze, jak na ciężkiej pracy przy mieleniu zboża. Zainteresowanie zdrowotnymi właściwościami wody sprowadziło naukowców. W 1798 roku przeprowadzono pierwsze analizy wody ze źródła, które wybijało w dawnej kopalni ałunu. Analizy tej dokonał śląski geolog dr Ohm. Woda już w tamtym czasie została ujęta w kamienne koryto, a źródło ochrzczono imieniem Emilia. Do dziś źródło jest czynne i korzystają z niego długopolscy kuracjusze.

Uzdrowisko

Wieści o dobroczynnych skutkach kąpieli w wodzie wypływającej z wyrobiska dawnej kopalni ałunu rozchodziły się szybko. W 1802 sprowadzono i zamontowano pierwsze żeliwne wanny do kąpieli. Zaczęto budować pierwsze domy zdrojowe oraz zakład przyrodoleczniczy na dwanaście kabin. Miejscowość doczekała się także swojego lekarza uzdrowiskowego.

Został nim w roku 1819 dr Lengfeld. Dwadzieścia lat później, jego następca,  dr Hancke z Wrocławia, odkupił część uzdrowiskową Długopola za 7500 talarów i stworzył sanatorium mogące konkurować ze starszymi zdrojami Ziemi Kłodzkiej. Odkryto także dwa pozostałe źródła leczniczej wody. W tym czasie Uzdrowisko dysponowało już kilkoma budynkami przeznaczonymi wyłącznie dla kuracjuszy i wybudowaną w 1830 roku kolumnada spacerową pozwalająca na spacery nawet podczas gorszej pogody. Budynek spełniał również funkcje pijalni, a dziś w tym miejscu znajduje się budynek dawnego teatru i kawiarnia „Teatralna”. Uzdrowisko wyposażono także w łazienki borowinowe. Odkryto bowiem, że w dolinie zalęgają bogate złoża leczniczej borowiny. Kąpiele borowinowe początkowo odbywały się w trzech wannach, ale z czasem budynek zabiegowy rozrósł się i dzisiaj służy kuracjuszom jako zakład przyrodoleczniczy „Karol”. Uzdrowisko wkroczyło w czas swojej największej świetności.

Rozkwit kurortu

Nowy właściciel uzdrowiska, dr Hancke, w pierwszym sezonie działalności przenosi park zdrojowy w pobliże drogi i powiększa go. W parku buduje niewielki pawilon drewniany w stylu gotyckim, który staje się plenerową, ogólnie dostępna pijalnią.

Buduje także nową, znacznie większą halę spacerową, która przetrwała do dziś w nieco tylko zmienionym kształcie. To Dom Zdrojowy mieszczący pijalnię i kawiarnię. Gości i kuracjuszy jest tylu, że nawet obszerna hala spacerowa nie wystarcza. Gruntownie zostaje odnowiona dawna kolumnada spacerowa, a w następnych latach rozbudowane zostają łazienki borowinowe, w których wydawana jest cała gama zabiegów kąpielowych. Nowe łazienki zaskakują luksusem i wyposażeniem m.in. w marmurowe wanny. Ale i ten budynek staje się powoli za ciasny. W 1871 roku „Karol” dysponuje już czterdziestoma pomieszczeniami zabiegowymi i przybiera znany dziś kształt. W 1872 powstaje dom zajezdny Fortuna z 34 pokojami a trzy lata później kończy się mozolna praca nad wydrążeniem długiego na 360 metrów tunelu kolejowego w zboczach góry Wronka. Długopole otrzymuje połączenie kolejowe z Wrocławiem, Berlinem i innymi metropoliami Europy. Powstaje poczta z telegrafem i słynący z elegancji „Elisenhof”, dzisiejszy „Dwór Elizy”. Po raz kolejny powiększony zostaje park zdrojowy, który zostaje wyposażony w miejsca widokowe, altanki i ławki a jego bezpośrednim sąsiedztwie wybudowanych zostaje kilka kolejnych pensjonatów. Kurort kwitnie. Idąc za przykładem doktora Aleksandra Ostrowicza zawiadującego nieodległym kurortem w Lądku-Zdroju osiada na stałe w Długopolu dr Zakrzewski (pamiętajmy, że były to tereny państwa pruskiego). Pracuje jednak tylko trzy lata a na jego miejsce przyjeżdża kolejny polski lekarz, dr Wojciech Grabowski z Poznania. Jak podają źródła historyczne, z typowo pruską dokładnością, w 1903 roku wydano w sezonie 7089 zabiegów, rok później 8410 zabiegów, a w 1905 roku aż 9571. Ilość kuracjuszy rosła co roku. W 1910 roku, na pierwszej na terenie Śląska scenie plenerowej kuracjusze podziwiali występy wiedeńskich aktorów, a Uzdrowisko wzbogaciło się o odwiert „Ranata’, najbardziej wydajne do dziś źródło z wodą mineralną

Czasy współczesne

Załamanie świetności uzdrowiska następuje wraz z wybuchem II wojny światowej. W 1939 roku obiekty sanatoryjne i hotelowe przekwalifikowane zostają na szpital wojskowy dla żołnierzy niemieckich. 10 maja 1945 roku do miejscowości wkracza oddział Armii Czerwonej, a miejscowość na krótko przyjmuje nazwę Dłużewo.

Po wojnie uzdrowisko wznowiło działalność a pierwsi kuracjusze pojawili się już w 1946 roku. Brakuje jednak specjalistycznego wyposażenia a budynki są w złym stanie. Uzdrowisko dysponuje tylko 40 miejscami. Co prawda w 1964 roku zakończono gruntowną modernizację zakładu przyrodoleczniczego „Karol”, ale w międzyczasie spłonęło częściowo sanatorium „Mieszko”. Pijalnia nad źródłem „Emilia” zostaje rozebrana ze względu na zły stan techniczny. Długopole-Zdrój zostaje administracyjnie odłączone od Długopola Dolnego stając się samodzielną miejscowości a nawet przez pewien czas siedzibą gminy. Uzdrowisko traci jednak samodzielność zostaje włączone w jeden zespół administracyjny z Lądkiem-Zdrojem. W 1997 roku Uzdrowisko zostaje zniszczone przez powódź stulecia. Wielkie szkody usuwane są przez kilka następnych lat.

Dzień dzisiejszy

Uzdrowisko wraca do dawnej świetności. Specjalizuje się w leczeniu schorzeń naczyń obwodowych, wątroby oraz narządu ruchu. Obiekty są modernizowane lub gruntownie remontowane.

Odbudowany zostaje po powodziowych zniszczeniach „Ondraszek, do dawnej świetności powraca niegdysiejszy „Elisenhof”, sanatorium „Dąbrówka” zostaje całkowicie przebudowane i wyposażone w unikalny, bardzo nowoczesny sprzęt terapeutyczny. Gruntownie zrewitalizowany zostaje park zdrojowy. Miejscowość wyposażona zostaje w nowy wodociąg i sieć kanalizacyjną. Uzdrowisko powraca do grona najbardziej lubianych i najskuteczniej leczących uzdrowisk w Polsce. Obecnie dysponuje około 400 miejscami noclegowymi i wydaje rocznie około 250 tysięcy zabiegów.

W opracowaniu wykorzystano tekst Pana Macieja Piaseckiego.

„Wszelkie treści zamieszczone na tej stronie internetowej (teksty, zdjęcia itp.) podlegają ochronie prawnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U.2017.880 tj. z późń. zm). Bez zgody Właściciela strony zabronione jest m.in. powielanie treści, ich kopiowanie, przedruk, przechowywanie i przetwarzanie z zastosowaniem jakichkolwiek środków elektronicznych, zarówno w całości, jak i w części.”